گاه نامه

جایی نوشته بود برای دوری از آنفلوآنزا:

1- درست بخورید

2- روزانه میوه و سبزیجات بخورید

3- مولتی ویتامین و ویتامین C بخورید

4- زیاد ورزش و تحرک داشته باشید

5- روزانه یک ساعت پیاده روی کنید

6- شنا کنید

7- پله را به آسانسور ترجیح دهید

8- مرتب دست ها را بشویید

9- پنجره ها را باز کنید و نفس عمیق بکشید

10- از استرس دوری کنید

11- استراحت کافی داشته باشید

------------------------------------------

اگر دقیق حساب کنیم، برای امور فوق ، روزانه دست کم 14 ساعت زمان مصرف می شود. روزی دست کم 8 ساعت هم زمان کار است که با این حساب ، تنها 2 ساعت در شبانه روز می ماند به اسم زندگی! که می توان رویش حساب کرد و تصمیم گرفت که چه کرد وکجا رفت و چه لذتی برد . . .

پس: 2ساعت*365روز*60سال عمر(15سال رشد - 75سال عمر خوشبینانه!)/24ساعت/365=5سال

نتیجه: 70سال نفس می کشیم و برای بقا(زنده و سالم ماندن) تلاش می کنیم تا شاید بتوانیم 5سال زندگی کنیم.

آیا می ارزد؟ یقینا ارزیده... شاید هم چاره ای نداریم ... بیچارگانیم؟!

پی نوشت مهم:

البته در محاسبات فوق در ترافیک ماندن و ناهماهنگی های معمول روزانه ما ایرانی ها را هم که دخیل کنیم بعید می دانم چیزی از آن 2 ساعت باقی بماند!

همیشه زاویه دید و دوربین جهان بینی خیام ، برایم پسندیده و زیبا است.

چند شب پیش که دلم خیلی از دنیا گرفته بود این شعر خیام به یاری آمد:

خیام اگر ز باده مستی ، خوش باش

با ماهرخی اگر نشستی ، خوش باش

چون عاقبت کار جهان نیستی است

انگار که نیستی ، چو هستی خوش باش

با ماهرخ عزیزم که در کنارم نشسته بود و مشترکا به تماشای فیلمی از ام بی سی پرشیا مشغول بودیم موضوع را مطرح کردم. پرسیدم: ماهرخ جان ،  به نظرت استدلال قوی خیام در مصراع آخراین رباعی نگاه به کدام سو دارد؟

گفت : به نظرم منظورش این بوده که فکر کن هر لحظه ممکنه همه چی تموم بشه، پس خوش باش که هنوز تموم نشده!

گفتم: من برداشت دیگه ای دارم. به نظرم میگه وقتی بلا و نیستی میاد و همه چیز داره نیست و نابود میشه، دیگه هیچ چیزی قیمت نداره ،  ارزش غصه خوردن نداره، واسه ی آدم مرده سرما و گرما هیچ فرقی ندارن، پس ای انسان سعی کن فکرت و روحت رو با این همه چیزهای ناراحت کننده ی فانی پر نکنی، فقط به چگونه شادو شادتر بودن در این دو روز عمر فکر کن.

توضیح مهم: شاد و شادتر بودن با زیاده روی و لهو ولعب متفاوت است! در پایان هر لهو و لعبی ، رنجی عظیم در پیش است که ...

خلاصه اینکه باز هم خیام فریاد رسم شد و شب غم انگیز مرا به صبح نورانی پیوند داد.

هنوز این سرود تو کتاب های درسی دبستان هست؟ کسی خبر داره؟

یاد گرفته ایم  ز تندباد حوادث بگذریم. گفتم بگذریم؟...

 بله. منظورم گذشتن است...

گذشتن آسان نیست. شهامتی زیاد می خواهد...

پیرمردی ساده دیدم. شاید 80 سال عمر کرده بود. او ساده بود اما با شهامت... از بسیاری تندباد ها گذشته بود و از هریک داستان ها در سینه داشت...

شاید برای بسیاری باورش سخت باشد. دارم درباره ی موجوداتی که از نظر شکل و شمایل ظاهری کاملا شبیه به انسان هستند اما در حقیقت انسان نیستند، می نویسم. هرچه از پلیدی این انسان نماها بگویم کم است.

هر صبح و شام این 4 سوره را از صمیم دل می خوانم:

1- قل اعوذ برب الناس ملک الناس اله الناس / بگو پناه می برم به پروردگارانسان ها، حاکم انسان ها ، معبود انسان ها

من شرالوسواس خناس/ از پلیدی وسوسه های شیطان

الذی یوسوس فی صدور الناس/ کسی که در دل های انسان ها وسوسه می کند

من الجنه و الناس / از جن و انسان

2- قل اعوذ برب الفلق من شر ما خلق/ بگو پناه می برم به پروردگار طلوع از پلیدی های هرآنچه آفریده است

و من شر غاسق اذا وقب/ و از پلیدی های هر موجود پلیدی که وارد می شود

و من شرالنفاثات فی العقد/ و از پلیدی های آنان که به مشکلات دامن می زنند

و من شر حاسد اذا حسد/ و از پلیدی های حسود وقتی حسادت می کند

3- قل یا ایها الکافرون/ بگو ای کافران!(گمراهان)

لا اعبد ما تعبدون/ آنچه را شما می پرستید من نمی پرستم

و لا انتم عابدون ما اعبد/ و نه شما آنچه را من می پرستم می پرستید

و لا انا عابد ما عبدتم/ و نه من هرگز آنچه را شما پرستش کرده اید می پرستم

و لا انتم عابدون ما اعبد/ و نه شما آنچه را من می پرستم پرستش می کنید

لکم دینکم و لی دین/ آیین شما برای خودتان و ایین من برای خودم

4- قل هوالله احد/ بگو پروردگار یکتاست

الله الصمد/ پروردگاری بی نیاز است

لم یلد و لم یولد/ نمی زاید و نمی زایاند

و لم یکن له کفوا احد/ و هرگز مثل و مانند او هیچ نبوده است

بین انسان بودن یا انسان نما شدن ، تار مویی و لحظه ای فاصله هست...

قرآن آرامش بخش است.